Z notki na okładce

To jest opowieść o opowieściach. Albo o tym, co naprawdę znaczy być wróżką i matką chrzestną. Ale też, zwłaszcza, o zwierciadłach i odbiciach.

W całym wszechświecie żyją prymitywne plemiona, które nie ufają lustrom i obrazom. Uważają bowiem, że lustra kradną im część duszy, a przecież tej duszy nikt nie ma aż tak dużo. Ludzie, którzy noszą więcej odzieży, twierdzą, że to przesądy. Twierdza tak, mimo że ci, którzy przez całe życie pojawiają się na takich czy innych obrazach, zwykle staja się chudzi i przezroczyści. Składa sie to na karb przepracowania i niedożywienia. Zwykły przesąd.

Ale przesądy nie muszą być fałszywe. Lustro może wessać skrawek duszy. Lustro może pomieścić odbicie całego wszechświata, niebo pełne gwiazd w kawałku posrebrzonego szkła, nie grubszego niż tchnienie. Kto rozumie lustra, ten rozumie prawie wszystko. Spójrzmy w lustro... głębiej... na pomarańczowe światełko na nagim górskim wierzchołku, tysiace mil od roślinnego ciepła bagien...

13 grudnia 2003