Przez śmierć ku odrodzeniu

Powieść co najmniej dziwaczna... długa i wielowątkowa, dziejąca się bardziej we wnętrzu głównych bohaterów, w ich zamierzeniach, duchowych przemianach, sposobie widzenia świata.

Kilka razy miałem już ją odrzucić w kąt - i nie zdziwię się, gdy wielu to ucznyni - szczególnie podczas lektury pierwszej części, opisującej burzliwe dzieciństwo bohatera - Sumnera Kagana, owego zbawcy ludzkości, zaczynającego jednak jako pogromca ulicznych gangów. Jest to część inna niż dalsze, mniej w niej mistycyzmu, a więcej zwykłej akcji i próby pokazania świata Ziemi, na której biologiczne przemiany wymknęły się ze wszelkich ram.

Jest to jakby odwrotność cyklów powieściowych, gdzie mamy przed sobą całą historię tych samych bohaterów, czy ten sam świat, a ich dzieje są rozpisane na wiele tomów. Z jednego Radixa dałoby się za to wykroić kilka tomów, a często pewne rozwodnienie akcji wyszłoby mu na dobre. Liczba nowych słów i stojących za nimi pojęć czy koncepcji zaczyna przytłaczać, zwłaszcza, że mało z nich realnie przydaje się w rozwijającej się akcji.

Potężne siły używane przez Sumnera Kagana i jego antagonistów używane są właściwie głównie do niszczenia, zdobywania władzy, załatwiania swych osobistych porachunków. Podobnie jest z umiejętnościami, które nabywa Kagan: to wiedza o tym, jak podejść i zabić przeciwnika. Młodociany przestępca, komandos, mistyczny wojownik i zbawca ludzkości... jego wcielenia różnią się tylko wykorzystywaną bronią i celami, na jaki jest nakierowywana.

Jest to z pewnością oryginalna koncepcja postkatastroficznej przyszłości Ziemi, przytłoczona jednak przez filozofię wewnętrznych przemian, samoudoskonaleń i psychicznych sił, polaną obficie sosem przeznaczenia, które po przyrządzeniu tworzą z bohaterów jakieś niesamowite stwory walczące na Ziemi jak na arenie, w starciu w którym nagrodą jest - zakończenie powieści.